Sommige beelden roepen vragen op, laten een kijker een werk in verwondering beschouwen en zich afvragen wat er wordt getoond. Al door de titel die Milbéo dit werk meegeeft, wordt duidelijk dat het haar hierom te doen is. Oenigma verwijst naar het van oorsprong Griekse woord 'ainigma' dat raadsel, mysterie betekent, een woord dat verder terug te herleiden is tot het Griekse 'ainos' (vertelling, sprookje) en 'ainissesthai' (in raadselen spreken). Dat is ook wat Milbéo doet als zij in stroboscopisch licht een beeld laat zien van een pop. Eerst bevindt de pop zich nog op afstand, leunend tegen een enigszins onduidelijke achtergrond. Dan zoomt de camera in en komt de pop dichterbij en wordt het poppengezichtje met een roze mondje en twee blauwe ogen zichtbaar, totdat het beeld alleen nog maar ingenomen wordt door deze twee felle blauwe ogen. We kijken de pop aan en in het zwart van de intervallen tussen de beelden blijven deze ogen nagloeien. De vraag dringt zich op wat we zien, en door de manier waarop het beeld getoond wordt, in even grote mate ook wat we niet zien: doordat beeld en nabeeld zich vermengen, vervaagt de grens tussen wat er getoond wordt en wat het eigen oog eraan toevoegt. Doordat de hele video in één shot is opgenomen met een vaste camerapositie en door het herhaaldelijk in- en uitzoomen ten opzichte van hetzelfde beeld wordt dit effect versterkt. Zo ontstaat Milbéo's raadsel vanuit een ogenschijnlijk simpel gegeven, waarbij juist de eenvoud van het beeld de vraag alleen maar pregnanter maakt: wat zie ik? Zij lijkt daarbij minder nadruk te liggen op de inhoud van het beeld, maar vooral op de lichamelijkheid en de fysieke kenmerken van het kijken. Haar donkere vertelling heeft een open einde waardoor het raadsel dat zij aanroert onopgelost blijft.
– Carla Hoekendijk |
Dominique Milbéo, 1959, Nantes (Frankrijk)
Woont en werkt in Nantes (Frankrijk)
|
|
2 0 0 0 
