Zoals Claudia Aravena Abu-Ghosh opgroeide in Chili tijdens het militaire regime, zo bracht Gabriela Golder haar jeugd door in het Argentinië van Videla. Abu-Ghosh maakte de zeer geslaagde video 'Berlin: been there/to be here', die het proces van het herwinnen van haar geheugen aan dat Chili op een sensitieve manier verbeeldt. Gelijksoortige terreur met dito gevolgen in het buurland Argentinië hebben echter niet geleid tot een gelijksoortige video van Golder. Beide kunstenaars werden opgevoed onder een militaire dictatuur, door volwassenen die zich de overlevingsstrategie van een selectief geheugen en het "net doen of er niets aan de hand is" eigen moeten hebben maken. Beide kunstenaars willen het juk van het collectieve geheugenverlies van zich afschudden en de confrontatie aangaan met de trauma's en het pijnlijke verleden van hun vaderland; beiden maakten daarover een zeer persoonlijk, autobiografisch werk. Resultaat: twee totaal verschillende video's. Waar Abu-Ghosh ons dicht op de huid zit door associatief te werk te gaan, bewaart Golder afstand, juist door de dingen te benoemen. Ze zet de harde realiteit van de onderdrukking en haar zorgeloze jeugd in een gelukkig gezin letterlijk naast elkaar. Links de zwart-wit beelden van militairen in pantserwagens, en tegelijkertijd rechts de super-8 filmpjes in kleur van de happy family, spelend, ijsjes etend, rennend over het strand. Daaronder rollen de ondertitels voorbij van de Spaanse voice-over die de terreur plastisch beschrijft en dan zegt: "Ik heb alles gezien. Ik heb niets gezien." Het vat de paradox samen waarmee Golder worstelt: hoe is het mogelijk zo'n gelukkige jeugd te hebben, terwijl er vlak om de hoek duizenden mensen gemarteld en vermoord worden?
– Lies Holtrop |
Camera: Gabriela Golder, Juan M. Seoane
Montage, mixage: François Clévy
Postproductie:Yasmina Demoly
Productie: CICV Pierre Schaeffer
Gabriela Golder, 1971, Buenos Aires (Argentinië)
Woont en werkt in Buenos Aires (Argentinië)
|
|
2 0 0 0 
