De stedelijke veranderingen in China in de jaren negentig gaan zo snel dat het gevoel van vervreemding van je eigen stad binnen een generatie meerdere malen plaatsvindt. Kaalslag van de oude hutongs en nieuwbouw van glazen/betonnen winkel- en wooncomplexen razen over het land. Menig Chinees kunstenaar, zoals Zhang Wang en Zhang Dali laat zich door deze ontworteling inspireren. In zowel 'Broken Mirror' als 'My Motherland made Scene for Me' maakt Song Dong hiervoor gebruik van video en een spiegel om twee zijden van deze realiteit te laten zien. Het is de klauwhamer die de spiegel stukslaat of een spiegelende filmklapper die vermeldt 'Song Dong Art Travel Agency Films LTD', dat de andere kant toont. Met name de beelden van het vijftigjarig jubileum van de Volksrepubliek China in 1999 van de verlichte hoogbouwarchitectuur op de avenues Dongchangán Jei en de Jianguonnei Dajei die naar het Rode Plein in Beijing leiden, laten de totale verandering van het moederland zien. Video is hierbij voor Song Dong een visueel medium dat de mogelijkheid in zich heeft om de Taoïstische ideeën van existence/non-existence uit te drukken. Of zoals hij het zegt: "Video kun je wel zien, maar niet aanraken". Song Dong, die begon als schilder, werkt dit principe sinds 1994 uit in de vorm van video, performance en installaties. Binnen zijn video's onderzoekt hij zijn relatie met zijn nabije cultuur, waarbij de projectie van al dan niet eerder opgenomen videobeeld op een werkelijkheid, een veelgebruikt middel is. Voorbeelden hiervan zijn de video's 'Father and Son 1', 'Family Members' en 'Clone'. Dat deze niet-existentie een blijvende waarde voor hem heeft, mag wel blijken uit zijn dagboek dat hij sinds 1995 dagelijks met water kalligrafeert op een platte steen.
– Johan Pijnappel |
Song Dong, 1966, Beijing (China)
Woont en werkt in Beijing (China)
|
|
2 0 0 0 
