Een aantal jaren geleden kwam David Claerbout op het idee voor deze interactieve installatie tijdens een tentoonstelling in Charleroi. Het theatrale, het podium en de toeschouwer waren de uitgangspunten voor deze projectie, waarbij we een man en een vrouw op een terras voor een huis zien zitten. Hij kijkt statisch voor zich uit en zij is aan het tekenen. Wanneer de bezoeker langs een sensor loopt, begint het beeld te veranderen. De man geeft een knikje naar de vrouw en maakt haar duidelijk dat de toeschouwer naar hen kijkt. Zij draait zich langzaam om, met haar potlood tussen de lippen en kijkt vervolgens de toeschouwer aan. Na enkele seconden draait ze haar hoofd terug en begint ze weer te tekenen. De man blijft passief voor zich uit staren. Er bestaat tussen de personages een bijzondere relatie, die non-verbaal tot uitdrukking komt door de zwijgende blikken. Door de fotografische weergave van de werkelijkheid te veranderen en te abstraheren, verandert Claerbout de personages in prototypes van de mens. Claerbout reconstrueert deze geënsceneerde momentopname en beperkt zijn ingreep tot een detail dat men op het eerste gezicht nauwlijks opmerkt. Met behulp van digitale technieken verleent hij de personages een cinematografische kwaliteit. Claerbout maakt bij zijn ingreep gebruik van een videolus, en de digitale dynamiek van de ene interactieve beweging verstoort het ordenend principe van het oorspronkelijke beeld. In vorige werken refereerde Claerbout vaak aan de post-fascistische architectuur 'Razionalismo' met haar elegische visie. Volgens Claerbout zijn we daarom geneigd de autoriteit en de waarachtigheid van het beeld in twijfel te trekken, om ons met een rustig gemoed over te geven aan het genot van de artistieke simulatie.
– Erwin Nyboer |
David Claerbout, 1969, Kortrijk (België)
Woont en werkt in Antwerpen (België)
|
|
2 0 0 0 
