Een nieuw verhaal is geconstrueerd en wordt verteld in een fantasiewereld gecreëerd door gedeelde interesse en productieprocessen. Saskia Olde Wolbers met haar virtual reality videoprojectie, gecombineerd met de 'zoetrope installatie' van Sigalit Landau, en daaraan verbonden geluiden. In een grote verduisterde ruimte zien we een muurvullende videoprojectie. 'Day Glo' is het zorgvuldig opgebouwde verslag van een man die op een dag besluit een virtual reality themapark te openen in de regio waar hij woont. De man zelf weet niet zo goed wat virtual reality inhoudt, maar zijn vrouw heeft er wel eens iets over op televisie gezien. "Hiermee kun je elke herinnering doen herleven", is ze van mening. Het decor van de plek waar het koppel elkaar leerde kennen, wordt opnieuw in leven geroepen en de prille liefde herbeleefd. De vrouw wordt opnieuw verliefd, maar dan op de jongere, virtuele versie van haar man en ze besluit in de virtualiteit te blijven. We zien een artificieel landschap. De camera voert rollend over een cilindervormige miniatuurfilmset, bestaande uit een brede weg waarlangs vele vreemdsoortige organismen zijn geplant. In deze wonderlijke omgeving heerst volledige duisternis, kunstmatig verlicht door honderden kleine lampjes. Terwijl een commentaarstem een brief voorleest en verslag doet van de man die zijn vrouw in de virtualiteit verloor (en zoekt), worden de ogen van de toeschouwer met de beweging van de camera meegevoerd over de alsmaar rondwentelende weg en krijgen de beelden langzaam inhoud. Een gelijksoortig beeldprocédé komt voor in de installatie van Sigalit Landau, weliswaar op een meer low-tech niveau. Het werk van Landau bestaat uit een ruimtelijke, metalen constructie waarin op ooghoogte gehalveerde olievaten zijn gemonteerd, geperforeerd met kleine kijkgleuven. In deze 'trommels' zijn aan de binnenzijde van de wand fotostills aangebracht, die wanneer de bezoeker een draai aan het vat geeft, de illusie van een bewegend beeld veroorzaken. Landau keert met dit optische effect terug naar het ontstaan van de cinema. In de besloten atmosfeer van haar 'zoetropes' spelen zich verschillende merkwaardige scènes af, waaronder een performance van een groep mensen die collectief aan het 'hoolahoopen' zijn en het tafereel van een man die zich gestoord voelt in zijn privacy wanneer hij zijn identiteitskaart in de prikklok op zijn werk steekt. Deze en andere beeldverhalen worden verteld, tezamen steunend op gedachten over mensen die in of uit verschillende werelden komen of gaan, en zoekende zijn. Landau werkte eerder met thema's als migratie, immigratie en het uitheems zijn in een 'andere' omgeving. Zowel de 'zoetrope' installatie als de virtual reality video zijn gemaakt met het idee van sciencefiction films uit de jaren zestig in het achterhoofd, voorzien van een behoorlijke dosis positieve naïviteit, die niet alleen fantasieën over de toekomst betreffen maar ook een reflectie geven op de tijd waarin ze werden gemaakt. Zowel de kijker als de personages in de werken bestaan in een 'eigen wereld'. De toeschouwer activeert de beelden in de installatie van Landau maar is slechts voorbijganger. In 'Day-Glo' wordt het verhaal niet direct aan de bezoeker verteld maar via een brief, geschreven door de eigenaar van het park en gericht aan een potentiële koper. De videoprojectie toont de virtuele wereld waarin de vrouw verkeert maar deze geeft weinig aanwijzingen of ze zich fysiek of mentaal in dit bizarre landschap bevindt. Met 'The Natives Are Restless' exposeren Saskia Olde Wolbers en Sigalit Landau voor het eerst in samenwerkingsverband.
 Marieke van Hal |
Saskia Olde Wolbers ° 1971, Breda (Nederland)
Lives and works in Londen (Groot-Brittannië)
Sigalit Landau ° 1969, Jeruzalem (Israël)
Lives and works in Londen (Groot-Brittannië)
|
|
1 9 9 9 
