Het kleine meisje zoekt de goedkeuring en het applaus van haar vader en moeder: "Kijk eens wat ik kan!" Elk deel van Reeders drieluik begint met deze proloog van found footage, die telkens in een iets ander perspectief geplaatst wordt door hetgeen erop volgt. In 'Lullaby', schrijft het meisje haar dagelijkse ervaringen en gedachten op: "Vandaag was een fijne dag", of "Vandaag was het niks" en "Het volgende VETTE voedsel eet ik niet:…". Ze zit op balletles en fantaseert dat ze een beroemd model en actrice is. Het prototype van het elfjarige meisje, dat nog irreële dromen heeft over haar toekomst, gevormd door de synthetische idolen uit de media. De beelden worden begeleid door het toepasselijke lied 'Lucky Star' van Madonna, gezongen door Reeder. 'Nevermind' toont hoofdzakelijk het hoofd van Reeder terwijl ze Nirvana's 'Smells Like Teen Spirit' zingt. Beeld en geluid zijn sterk vertraagd en worden doorsneden met snelle flitsen, die een doorkijkje geven op de onontkoombare realiteit: de wereld van volwassenen is vol geweld. Maar Reeder kan haar lied nog onbekommerd zingen en met een tevreden glimlach beëindigen. Zoals de titels weergeven, voert onschuld nog de boventoon in deze eerste twee delen, hoewel de ontluisterende werkelijkheid zich steeds meer opdringt. In 'Johnny Take a Dive' zijn alle naïeve dromen definitief aan diggelen. Het ideaalbeeld van het meisje toont zijn werkelijke gezicht: strippers en porno, hitsige kerels, enkelbrekende schoenen, een vrouw met een bloedneus die probeert haar pruik te fatsoeneren. Wat we allemaal niet doen in het verlengde van onze tiener-ideaalbeelden. Reeder zingt ondertussen 'Mysterious Ways' van U2, maar ondanks het herhaalde refrein "it's all right" kan ze het lied niet meer zo onbekommerd en tevreden afsluiten als ze deed in 'Nevermind'.
– Lies Holtrop |
Jennifer Reeder ° 1971, Columbus (USA)
Lives and works in Chicago (USA)
|
|
1 9 9 9 
