Het oorspronkelijke materiaal ontstond voor een project in 1995, dat werd gepresenteerd in de hal van de Wereldbank in Washington, DC. Het was een verwijzing naar de vierde Internationale Vrouwenconferentie van de Verenigde Naties in Beijing. In deze eerste versie waren op vijf monitoren in 'loops' beelden te zien van de ogen van 90 vrouwen van verschillende leeftijden die als secretaresse bij de Wereldbank werkten en die verschillende huidkleuren en sociaal-culturele achtergronden hadden. Hun blikken varieerden, nu weer dromerig, dan weer opgejaagd of denkend aan een geliefde, terwijl zij de zin uitspraken "I cannot take my eyes off you". Met in haar achterhoofd de Griekse mythe van Medusa, die iedereen die zij aankeek in steen veranderde, kijken de vrouwen de kijker direct aan en door de vrouwen 'het recht te geven om te staren' ontstond een voyeuristisch beeld over kijken en bekeken worden. Het materiaal uit deze installatie wordt nu opnieuw gebruikt, maar in een heel andere context. Het vormt de basis van een DJ/VJ presentatie in de concertzaal van de Melkweg. Voor deze gelegenheid gaat Jenny Marketou een samenwerking aan met deejays Het beeld is gedeeltelijk omgevormd tot twee loops, en een derde stroom beelden is een live mix van reeds voorradige beelden met beelden die op dat moment worden opgenomen. Deze drie stromen beelden zijn op een aantal schermen in de ruimte tegelijkertijd zichtbaar en vullen de ruimte. De eerste loop is gebaseerd op esthetische overgangen van het ene oog naar het volgende. De tweede toont 'de ogen' met een aantal speciale effecten en deze effecten bepalen de ogen: het staren is getransformeerd in iets vloeibaars, poëtisch en verleidend, en wordt ondersteund door een snelle beat. De derde groep beelden wordt deels ter plekke opgenomen en gecombineerd met de twee andere stromen. Zoals de DJ in het geluid reageert op de beelden, zo zal Marketou, die zelf optreedt als VJ, reageren op het geluid. Tezamen creëren DJ en VJ een dialoog tussen beeld en geluid. In deze nachtclubachtige omgeving hebben de oorspronkelijke beelden dan ook een geheel andere context: de ogen zijn niet langer gebonden aan een lichaam en het is zelfs niet meer duidelijk of de ogen van een man of een vrouw zijn. Met behulp van speciale effecten en door beelden met elkaar te vermengen zijn de ogen veranderd en gemanipuleerd. Losgekoppeld van hun eigenaren zijn ze onpersoonlijk geworden en hebben ze een nomadisch karakter gekregen. Het zijn nu niet-lineaire texturen, vormen, die hypnotiserend werken en niet langer één, maar vele betekenissen en interpretaties mogelijk maken. Voor de beschouwer zijn de beelden een mogelijkheid om te ontsnappen, om verleid te worden, om over te reflecteren of om zomaar voor het plezier ernaar te kijken, te interpreteren en opnieuw een betekenis te geven. Het geheel vormt het visuele en auditieve behang in een nachtclub, waar alle aanwezigen passanten zijn en tegelijkertijd onderdeel zijn van deze collectieve ervaring. Dit real-time gegenereerde oog/lichaam/beeld/geluidsscape wordt door de aanwezigen in deze tijd en ruimte ervaren. Zij zijn er zelf een onderdeel van een collectieve ervaring, die gelijktijdig gecreëerd en ervaren wordt. Het veroorzaakt voor de aanwezigen een momentane vorm van eenheid, zonder een geheel te worden. In deze gemediatiseerde omgeving is er een vloeibare, veranderlijke vorm van verhouding tussen lichaam, tijd, ruimte en visuele informatie, zonder focus op wie, wat, waar en wanneer, zonder centrum van de ervaring. De nadruk ligt dan ook op de ervaring en de samenwerking tussen beeld en geluid zijn gericht op de verschuiving van statische, fysieke ruimte naar hybride ervaringen zonder duidelijk afgebakende grenzen: wat aanleiding en wat gevolg is, wat ontstaat door de beelden en wat door het geluid en waar wat vandaan komt zijn ondergeschikt aan het momentane van de ervaring.
 Carla Hoekendijk
|
Speciale video-effecten: Jackie and Mao/FunkTAXI
Jenny Marketou ° 1961, Athene (Griekenland)
Lives and works in New York (USA)
|
|
1 9 9 9 
