Op een veldje aan de rand van een stad voetballen een stel mannen. Het tamelijk achteloos gefilmde beeld krijgt hier zijn specifieke betekenis door het verhaal dat een vrouw erbij vertelt. Ze vertelt twee door elkaar heen gevlochten verhalen, een in het Engels, en een in het Arabisch, die beide een verschillende uitleg verwoorden van de gedachten van de vrouw bij de beelden en die van voetbal een metafoor maken voor de seksuele relaties en machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen. In de Engelse tekst wordt duidelijk dat zij hem/hen al eerder heeft zien spelen. Zij is een vrouw, een buitenstaander van het spel; zij kijkt, terwijl hij speelt en actief is. Zij zou alleen mee kunnen spelen als ze een man zou zijn, maar dan zou ze zich ook andere vaardigheden eigen moeten maken zoals veroveren en penetreren, die haaks staan op wat zij tot nu toe heeft geleerd en onderdeel zijn van haar vrouwzijn. In haar bespiegeling wordt duidelijk dat ze zijn rol niet wil spelen. Ze wil zichzelf zijn en realiseert zich dat ze zich al die tijd tekort heeft gedaan doordat ze zichzelf bekeek door zijn ogen. In de Arabische tekst wordt meer ingegaan op het gevoel van onvrijheid van de vertellende vrouw, een positie waarin ze zich voelt vastzitten, terwijl hij vrij kan rondlopen. Ofschoon hij aan zijn medespelers heeft gevraagd om haar eer mee te verdedigen, maakt ze ook duidelijk dat zij zijn spelgenoten niet echt vertrouwt en hen ervan verdenkt zich slechts te bekommeren om haar kuisheid in zoverre het hun eer raakt, wat ze ervaart als twee zijden van dezelfde medaille. Het maakt haar eveneens kwetsbaar en tot speelbal. Maar als ze aan het einde besluit om niet weg te kijken als ze aangekeken wordt, komt hij steeds dichterbij. Als ze niet langer kan wegkijken, sluit ze haar ogen.
– Carla Hoekendijk |
Zeina Maasri ° 1973, Beiroet (Libanon)
Lives and works in Maastricht (Nederland)
|
|
1 9 9 9 
