Het installeren van een werk ten behoeve van de Venetiaanse Biënnale in 1995 moet een traumatische ervaring zijn geweest voor Tom Gidley. Waarom anders zou hij er een video van hebben gemaakt die op zo'n merkwaardige wijze verslag doet van de avonturen die aan de presentatie van het werk voorafgingen. Ondersteboven gehangen in zijn atelier vertelt de kunstenaar zijn verhaal. We horen echter niets, het geluid staat niet aan, maar volgen wat hij zegt middels een ondertiteling. Het begint op de avond voor vertrek naar Venetië, wanneer de kunstenaar na een stevige dronk met zijn hoofd op de stoep valt. Behalve hoofdpijn houdt hij er niets aan over, maar een opeenvolging van rampgebeurtenissen voltrekt zich vanaf dit moment. Op droogkomische wijze beschrijft hij het constante mislukken van de bevestiging van een mini-reuzenrad aan het plafond. Het is niet goed gemaakt, de onderdelen zijn van een waardeloze kwaliteit en het wil maar niet op de gewenste, trage snelheid draaien. Het aanbrengen van een versnelling of het bevestigen van gewichten in de kuipjes haalt allemaal niets uit. De kunstenaar gaat op de avond voor de opening totaal ontgoocheld naar het openingsfeest. Behalve de verwijzing naar de sculptuur die aan het plafond moest komen te hangen, verwijst het ondersteboven hangen van de kunstenaar naar het symbool van de 'gehangene'. Het symbool, dat onder andere in het tarotspel wordt gebruikt, vertegenwoordigt een omwenteling. De gehangene zet bewust de wereld op zijn kop en probeert vanuit een ander perspectief zijn omgeving te bekijken. Dat is noodzakelijk om afstand te nemen van gedane zaken. De kunstenaar lijkt zeker met afstand naar zijn nachtmerrieachtige belevenissen te kunnen kijken. Op het eind van zijn verhaal voegt hij er schuddebuikend aan toe dat hij het rad uiteindelijk net zo lief niet zag bewegen.
– Nathalie Zonnenberg |
Tom Gidley ° 1968, Birmingham (Groot-Brittannië)
Lives and works in Londen (Groot-Brittannië)
|
|
1 9 9 9 
