Voor er beeld is, begint de muziek. Een nummer van Robert Wyatt, 'Free will and testament', dat de achtergrond en 'ondertiteling' vormt voor de beelden. Als Wyatt begint te zingen, zien we in beeld een vrouw die gevangen zit in een grote plastic zak. Haar hoofd steekt erbovenuit en op haar hoofd heeft zij een plastic douchekapje. Zij zit voor een muur, maar is niet alleen in de ruimte: er is een andere vrouw aanwezig met een zak over haar hoofd waarop de tekst staat "I Love NY". Met een kwast in haar mond schildert de ene vrouw op de plastic zak rond haar eigen lichaam en op het hoofd van de ander: een lichaamloos lichaam, dat zichzelf en een ander beschildert. Voor Donegan zijn hoofd en hand verwijzingen naar de relatie kunstenaar/model en kunstenaar/doek. In haar jarenlange zoektocht naar de aard van deze relaties en naar inzicht in 'the painterly gesture' is deze zwart/wit registratie van een performance een schakel. Zij integreert ook hier teken- en schilderkunst met tijdsgerelateerde vormen als performance en video om met de nodige ironie de door haar gesignaleerde relaties tussen deze vormen zichtbaar te maken. Daarbij gaat het haar om ideeën die buiten beeld zouden blijven als we onze positie niet zouden veranderen en/of manipuleren. Ook de door haar gebruikte vingerafdrukken zijn op deze manier te interpreteren: het zijn visuele elementen die niet zonder meer zichtbaar zijn. In dit spel met verschuivingen speelt zij ook met de kijker en passen ook de teksten van Wyatt. Kan een spin begrijpen wat arachnofobie is? zingt hij "Ik heb zintuigen en ik besef dat ik zintuigen heb. Stuur ik die? Of zij mij?" Het is slechts een mogelijkheid om de wereld te zien zoals we hem zien, lijkt Donegan te willen zeggen, of "Als ik vrij was geweest, had ik ervoor kunnen kiezen niet mij te zijn".
– Carla Hoekendijk |
Camera: David and Kenneth Goldsmith
Cheryl Donegan ° 1962, New Haven (USA)
Lives and works in New York (USA)
|
|
1 9 9 9 
