Sommige herinneringen hebben nooit woorden gekregen, zijn niet benoemd als herinnering, maar bestaan als het ware tussen de regels door. Het zijn beelden, sferen, gevoelens, verhalen, zonder duidelijk begin of einde, en in hun rafeligheid zijn ze moeilijk terug te vinden in het geheugen. Je vergeet ze, maar ook als je je ze wel herinnert, verandert de herinnering tijdens het herinneren. Met een dergelijke gedachte lijkt Sebastián Díaz Morales te spelen. Uitgangspunt voor zijn herinnering is een stad in een verdroogd gebied in Patagonië: Astra. Het zijn niet de beelden van de stad, maar fragmenten eromheen die we in rafelige shots te zien krijgen. Bovendien lijkt de camera dan weer te ver weg te staan, dan weer te dichtbij, maar scherp omlijnd wil het beeld niet worden. Daartussendoor zweeft de herinnering aan de bijbehorende verhalen en even lijken de beelden van de omgeving dat verhaal te vertellen en een wereld te tonen, maar het lijkt alsof het niet wil hechten en de samenhang maar niet wil standhouden. De beelden vervagen tot kleine flarden en tot de pixels waaruit ze zijn opgebouwd: in het ontleden van het beeld tot zijn beeldpunten raakt tegelijkertijd het oorspronkelijke beeld verloren. En in het herscheppen van het beeld uit de punten waaruit het is opgebouwd, ontstaat de verandering en het gevecht om uit de delen 'het' geheel te maken en daarmee de organiserende samenhang te zien. Net als bij een herinnering is er iedere keer dat je de herinnering oproept/het beeld bewerkt iets dat zijn sporen achterlaat. In de strijd die Astra voert om tussen alle beelden te blijven bestaan in de herinnering, lijkt het digitale proces het oorspronkelijke beeld te hebben verdreven. Dan blijft vooral het beeld van de onherbergzaamheid van het landschap hangen, verdroogd en tot stofdeeltjes verworden. Wat ooit was, valt niet langer te achterhalen.
– Carla Hoekendijk |
Sebastián Díaz Morales ° 1975, Buenos Aires (Argentinië)
Lives and works in Buenos Aires (Argentinië)
|
|
1 9 9 9 
