Grijstonen doemen op. Niet direct zichtbaar is wat de grijstonen en de minimale variaties in het grijs vorm (willen) geven. De beelden zijn onscherp en veranderen langzaam. In combinatie met het geluid 'ontvangen' de beelden de kijker in een meditatieve omgeving. En hoewel de snelheid van de beeldsequenties langzaam wordt opgevoerd, is de uitstraling er een van rust. In deze omgeving wordt door aanschouwing (innerlijke) beschouwing mogelijk gemaakt. Gedachten kunnen worden vergeten. Tussen het zwart en het wit zou men een schimmig beeld van een eiland kunnen waarnemen, gelegen in de verte. Het eiland verschijnt en verdwijnt, heel vluchtig, al naar gelang de kleurschakeringen zich ernaar schikken (Ephèmeros (Gr): kortstondig, voorbijgaand). Zoals in eerdere videowerken onderzoekt Beekman het ijle gebied tussen het zien en het niet-zien, daar waar deze twee elkaar ontmoeten en geleidelijk in elkaar overgaan. De kunstenaar dwingt de toeschouwer tot kijken en tijdens het kijken, zich niet te concentreren op hetgeen hij observeert. Het gaat om de totale ervaringssensatie van een beeld- en geluidsgeheel. Het gaat erom voorbij het beeld te kijken. Het geluid biedt daarbij een helpende hand. Dat begint met zogenaamde 'valse lucht', de klanken van een bamboe fluit, die ontdaan van hun harmonische componenten worden gebruikt om met behulp van een reeks virtuele instrumenten een nieuw geluidslandschap te creëren. In dit landschap kan men de verbeelding laten werken, zonder op te letten, wegdromen, dromen van dat eiland, ver weg.
– Marieke van Hal |
René Beekman ° 1968, Apeldoorn (Nederland)
Lives and works in Amsterdam (Nederland)
|
|
1 9 9 9 
